Ik? dansen? No Way!

Op voorhand had ik totaaaaal geen zin in de workshop van Wannes. Wie mij een beetje kent, weet dat ik niet kan dansen en dit ook echt niet graag doe. Maar goed, grenzen verleggen dacht ik dan.

De workshop begon rustig, in een cirkel met je ogen gesloten. “Goed, niemand kan zien hoe gekke bewegingen ik aan het maken ben.” dacht ik.
“Doe je ogen maar open en kijk naar elkaar.” Hoor ik Wannes’ stem zeggen.
Ik denk sh*it… daar gaat de comfortzone. Maar ik keek rond en zag iedereen eigenlijk op dezelfde manier bewegen. Dit stelde mij wel gerust, ik kon dus niet belachelijk zijn want dan was iedereen belachelijk! (Misschien was dat toen ook wel wat zo, wie zal het zeggen?)

De oefeningen die volgden bouwden steeds verder op elkaar, ik heb nooit het gevoel gehad dat ik weer over een nieuwe drempel moest. Het ging als vanzelfsprekend en het voelde eigenlijk wel goed! Misschien ben ik toch meer danser dan ik zelf had gedacht/verwacht?

Spijtig wel dat er op feestjes niet zoals bij Wannes wordt gedanst… Als enige zo vrije bewegingen maken is ook wat raar natuurlijk.

 

Ik vond de workshop dus top! Ik zie zeker een gelijkenis met Trisha Brown. De bewegingen zijn vrij, niet bepaald. Ze komen van ergens diep in jezelf en enkel jij begrijpt wat ze echt betekenen. Bij mij had niets echt een betekenis en dat hoeft ook niet, maar het voelde goed om jezelf te pushen iets nieuws te doen, te ontdekken welke bewegingen je lijf kan maken en jezelf te verbazen. Dus: Bedankt Wannes!

Advertenties

Dans met Wannes

Ik vond de workshop met Wannes, zeer verassend. Ik dacht dat we danspasjes aangeleerd zouden krijgen. Maar dat wad absoluut niet zo. Wat ook wel logisch is achteraf gezien, want met danspasjes verleg je niet echt een grens of leer je niet echt iets bij dat binnen de visie van pk past. Moest in het begin van de workshop enorm wennen. Ik had het er moeilijk mee om los te laten van het logische nadenken en het laten spreken van je gevoel.

Ik zie zeker en link met het filmpje van Trisha Brow. Ze danst zeer intuïtief en op het gevoel. Ze is vrij in haar bewegingen en doet wat haar lichaam haar verteld. Dat was ook de bedoeling in de workshop. Loslaten was het doel.

 

WS dans

Waar Wannes tijdens de workshop veel nadruk op legde was ten 1e het bewust zijn van de bewegingen die je maakt, van waar deze komen, hoe je ze maakt,… Het 2e punt waar hij erg op lette was het maken van lijnen in de ruimte met je bewegingen. Persoonlijk vond ik dat tijdens de workshop heel moeilijk om zelf te doen. In het filmpje van Trisha Brown zie ik het haar ook doen. Het zijn schijnbaar willekeurige bewegingen die toch goed zijn uitgedacht en bepaalde ruimtes maken, lijnen in de ruimte creëren. Het lijkt simpel als je het ziet. Ook toen Wannes het voordeed had ik niet gedacht dat ik het zo moeilijk zou vinden. Doordat je zo moest nadenken en bewust zijn van je bewegingen lukte het mij niet om ze vloeiend in elkaar te laten overlopen.

Een beetje los laten

Wat Trisha Brown en Wannes gemeen hebben is dat ze beiden zich laten leiden door hun lichaam. Ze plannen hun bewegingen niet en denken niet aan hoe hun bewegingen mooi zouden  kunnen overkomen. Ze sturen hun lede maten naar de richting waar hun lictrishahaam wil dat ze naar toe gestuurd worden. Hierdoor vloeit de ene beweging over in de andere en oogt het geheel natuurlijk. Wat ik uit deze workshop meeneem is dat ik soms moet durven los laten. Me durven laten sturen en niet denken hoe het oogt maar hoe het voelt. Als je het denken even los laat bekom je een heel ander resultaat waarvan je zult verstelt van staan.

 

Trisha Brown & Wannes

De link tussen het filmpje van Trisha Brown en de workshop van Wannes, zie ik grotendeels in de manier hoe er gedanst wordt. Aangezien ik niets ken van dans lijkt het voor mij alsof er in het filmpje willekeurig uitgevonden, vrije bewegingen uitgevoerd worden. Bewegingen waar er geen techniek voor bestaat en waarvoor je de hele ruimte kan gebruiken. Dit is wat we zelf gedaan hebben tijdens de workshop met Wannes. We werden ons bewust van de ruimte en van elkaar. We gebruikten al onze lichaamsdelen om kleine en grote willekeurige bewegingen te maken. We deden dit ook in groepjes waarbij we steeds de bewegingen van 1 persoon gingen sturen.

Een workshop rond dans vind ik wel interessant omdat het iets is waarbij velen uit hun ‘comfort zone’ moeten komen. Bij het begin van de workshop moesten we mediteren en ons lichaam vanzelf laten bewegen. Ikzelf ben totaal geen rustig persoon waardoor dit nogal moeilijk was voor mij. Het dansen zelf vond ik ook moeilijk omdat dat iets is wat ik totaal niet graag doe en, ondanks dat het vrije bewegingen waren, ook niet goed kan. Ik vond het ook nogal eentonig omdat het de hele workshop lang draaide om willekeurige bewegingen. We hebben dus geen bepaalde danspassen aangeleerd.

Dansen, moeilijker dan het lijkt

Dans was  voor mij tot deze workshop volledig onbekend terrein, een opeenvolging van onbewuste bewegingen gebaseerd op het gevoel dat muziek je geeft. Wannes zijn workshop draaide niet zozeer om het dansen, maar eerder om de bewustwording van je lichaam en de bewegingen die je maakt. De oefeningen over de bewustwording van je lichaam voelden voor mij onwennig en nieuw aan. Die onwennigheid van het dansen zelf is nooit helemaal verdwenen doorheen de workshop.  Ik merkte wel dat de gêne die dansen normaliter met zich meebrengt me er niet meer van weerhield om vol enthousiasme te bewegen en alles los te laten.

In het filmpje gaat het om de gevoelsbeleving van de danseres, maar tegelijkertijd zie je dat ze zich heel bewust is van waar ze naartoe wil met haar lichaam en wat ze wil doen, door  het bewust zijn van het lichaam kunnen we het filmpje perfect linken aan de workshop.

Workshop Dans

In het filmpje ‘Trisha Brown in “Watermotor”, by Babette Mangolte (1978)’ zien we een vrouw erg pure, bijna lineaire bewegingen maken. Het lijkt bijna alsof ze haar lichaam in een lijn wilt bewegen op sommige momenten. Om dit soort bewegingen te kunnen maken moet de vrouw zich erg bewust zijn van haar eigen lichaam en de dingen die ze ermee kan doen. Ze denkt lineair na, wanneer mijn arm deze beweging maakt hoe moet mijn been en voet daar dan op volgen. De choreografie is erg impressionistisch, het gaat eerder om het gevoel en de belevenis van de artiest zelf.

Dit was ook zo bij de workshop dans van Wannes. Zoals hij al aangaf in het begin van de workshop gingen we niet écht dansen, de workshop zou eerder draaien om beweging en om lichamelijk en mentaal bewust om te gaan met die bewegingen. Ook in zijn workshop moesten we goed nadenken over onze bewegingen en hoe die op elkaar zouden volgen. Ook het lineaire en gevoelsmatige waren hier erg belangrijk.

Ik voelde me over het algemeen nogal ongemakkelijk bij de workshop, dans is sowieso al iets wat ik niet graag doe op verplichte basis, improviseren bij dans en nadenken over mijn bewegingen des te minder. Los van het ongemakkelijke gevoel was het wel een erg interessante workshop om bij te leren over de capaciteiten en bewegingen van het menselijk lichaam en hoe we ons lineair kunnen voortbewegen.