G*DV*RD*MM*!!!

Ik ging een kijkje nemen op de vernissage van nieuw aanstormende kunstenaars, hieronder mijn bevindingen:

Ik wou naar binnen lopen, maar er was plakband gespannen in de deuropening. Je moest dus al moeite doen om naar binnen te kunnen. Als dat al niet genoeg was, stond er ook nog een of andere klojo met een touwtje aan een stok voor en op je hoofd te zwaaien! Zeer onprettig maar het was deel van het geheel had men mij verteld. Nou, toen ik eindelijk binnen was zag ik op zich geen mooie dingen. Ik zag een kapotte fiets en een pop die onder de fiets lag. Het beeldde een zeer herkenbaar tafereel uit: de tramsporen-hel voor de fietsende Gentenaar. Ook ik heb dit al eens meegemaakt, maar ondanks dat dit deel van de tentoonstelling het meeste plaats innam, was dit voor mij niet zo’n grote ergernis in mijn leven. Iets wat wel ‘on target’ was voor mij persoonlijk, waren de tientallen telefoonwekkers door elkaar en muziek die bleef hangen. Ik kon het bijna niet uitstaan, althans dat dacht ik toch… Na een tijd merkte ik dat mijn hersenen zich hadden aangepast en ik het zelfs niet meer hoorde. Dus ik denk dat er nog meer variatie in de te horen geluiden zou moeten zitten zodat de toeschouwer zich niet direct kan aanpassen. Op zich waren de verschillende elementen wel kleine en soms grote herkenbare ergernissen, maar ik vond dat er nog meer mocht gebeuren. Ook had ik meer eenheid verwacht tussen de verschillende elementen. Ik stapte niet geërgerd buiten, dus doel niet volledig geslaagd denk ik dan.

Maar toch mooi gedaan voor een eerste tentoonstelling!

Een gefrustreerde reporter

Op de bewuste donderdag opende campus Goudstraat zijn deuren van hun nieuwe tentoonstelling. Als plaatselijke reporter leek me deze vernissage zeker niet te missen.

 

De deuren gingen stipt om vijf uur in de namiddag open. In de deuropening was er plakband geplakt. Je moest je in vreemde bochten wringen om er door te geraken. Waarom was er niet een gewone ingang? Ik was bijna gestruikeld! Lichtjes geprikkeld stapte ik verder de ruimte in.

Het vuil kraakte onder mijn schoenen. Waarom was er niet eerst geveegd? “Zo ontvang je toch geen bezoekers ?”, dacht ik.

De ruimte werd verlicht door knipperende fietslampjes en een felle lamp die recht in je ogen scheen. Lichtjes verblind keek ik om me heen.

Op de grond lag een kapotte fiets met daaronder een geplette pop. Met plakband waren de sporen van de tram afgebeeld. Onmiddellijk voelde ik frustratie voor deze levensgevaarlijke sporen. En toen kwam het besef. Ik voelde frustratie. Een heel grote frustratie, uitgelokt door alle zaken rond me heen in de ruimte. De verschillende wekkers die door elkaar rinkelden, de tekst die steeds onderbroken werd, het vuil op de grond, de draden en plakband die in je gezicht zwiepten, … Maar het was doordachte frustratie.

Ik vond het schitterend hoe duidelijk het concept naar voren kwam. Vooral de onderbroken tekst aan de muur bleef mijn aandacht trekken. Steeds opnieuw wou ik de tekst proberen lezen. Maar dat was onmogelijk.

 

Het was een zeer goede “frustrerende” ervaring. Al was ik wel blij als ik de ruimte kon verlaten. Het verwonderde me hoe men met enkele ideeën een hele ruimte een bepaalde sfeer kon laten uitstralen.

Maar geef mij maar rust.

 

Open brief aan de cultuurbegane burger

Gaat u maar eens een expositie bezoeken zonder enige vorm van op voorhand verworven achtergrondinformatie of kennis; voor vele ‘cultuurliefhebbers’ is het ongetwijfeld een ware nachtmerrie. Geen voorgekauwde anekdotes over de kunstenaar om mee te pronken tegen medecultuurbewonderaars, geen mogelijkheid om op voorhand al een mening te vormen gebaseerd op reeds bestaande recensies en ‘hoogstaande’ meningen. “Moet ik dit nu goed of slecht vinden?”, “Val ik door de mand en word ik ontmaskerd als cultuurbarbaar of slaag ik er in mijn intellectueel imago hoog te houden?”.

Misschien is mijn punt ondertussen al duidelijk geworden: we leven in een maatschappij waarbij meningen zo sterk gebaseerd zijn op welke posities kunst of cultuurzaken hebben ingenomen in het cultureel gedachtegoed dat we nog nauwelijks voor onszelf kunnen denken!

Met deze uitspraak in het achterhoofd concludeer ik dat deze methode van expositiebezoeken ten volste gestimuleerd moet worden. Eindelijk kunnen we ons op die manier ontdoen van al het onnodige rond kunst dat afleidt van de essentie. Mijn bezoek aan de expositie was van begin tot eind een persoonlijke zoektocht. Door het eigen zoeken en actief denken kwam ik zelfstandig tot conclusies, en dit voegt veel toe aan de gehele ervaring.

Al vrij snel werd me de rode draad van de expositie duidelijk: wat gebeurt er als er allerlei voorwerpen die bij elke gezonde westerling normaal gezien niets dan pure ergernis zouden veroorzaken eens uit die context worden gehaald. Welke emoties worden er dan opgeroepen? Lukt het om afstand te nemen van de negatieve connotaties en deze voorwerpen eens in een ander daglicht te bekijken of is de gehele ervaring van begin tot eind een achtereenvolgens van frustraties? Alleszins stof tot nadenken.

Vernissage

Wanneer ik binnenkwam in de vernissage was ik verast. Wat is dit??? Je moest door plakband kruipen om binnen te komen, twee keer zelfs. Eenmaal binnen was er een oorverdovend geluid van wekkers en gepiep. Ook liep er een gek rond met een stok een touwtje die je constant lastigviel met het touwtje. Erg frustrerend. Ik liep rond, er was chaos alom. Fietslichten knipperden, je moest over dingen heen stappen, aan de muur hingen stroken plakband door elkaar met teksten op. Wanneer ik de teksten las zag ik dat dit allemaal dingen waren waar mensen in geërgerd kunnen zijn. En toen had ik het door. Deze tentoonstelling ging over ergernissen. Ik liep nog wat verder en alle puzzelstukjes vielen in elkaar.

Ik ging buiten met een gevoel van ergernis, wat dan ook de bedoeling was. Ik dacht bij mezelf: nooit meer. Wanneer ik thuis kwam dacht ik na. Zijn al die dingen eigenlijk wel de moeit om geërgerd over te zijn? Waarom zijn mensen zo snel geërgerd? Zijn wij zo onverdraagzaam geworden?

Achteraf gezien vond ik de tentoonstelling zeker de moeite. Het geeft je stof om na te denken. Ik heb het dan ook aan al mijn vriendinnen aangeraden als een fantastische vernissage. Wanneer ze terugkwamen zeiden ze tegen mij: ‘Komaan, moeten wij daarnaar gaan kijken?!’. Maar achteraf, waren ze net als mij, blij dat ze geweest zijn.

Vernissage

Ik bezocht een tijdje geleden een expositie met werk van de leerlingen 1PK. Het was zoals ik op voorhand had verwacht op z’n minst speciaal te noemen. De ruimte waar de tentoonstelling gehouden werd zag er zeer rommelig en bouwvallig uit, het was gewaagd maar doeltreffend om in zo’n ruimte een vernissage te houden. Het viel mij op dat de werken die te zien waren allemaal in verband met mekaar stonden, niet alleen het gemeenschappelijk thema maar ook de invloed die ze op mekaar uitoefenden was duidelijk af te lezen.

Alles ging hem om de chaos in de ruimte, er werden irriterende geluiden afgespeeld en algemene ergernissen uit het dagelijks leven werden beschreven en verbeeld. Ook was er geen zonlicht te zien maar duisternis die verbroken werd met felle verblindende lichten en knipperende fiets lichten. Ik kon niet lang in de ruimte blijven want ik werd er zot.

In mijn opinie is dit een mooi staaltje van hedendaagse kunst die de drukte uit het menselijk stads leven wil illustreren. De nonchalance waarmee de studenten te werk gingen kan gezien worden als een minpuntje maar het past langs de andere kant wel bij het chaotische thema van de vernissage.

Vernissage

Ik was een wandeling aan het maken toen ik een reclamebord zag over een vernissage. Onderaan stond vermeld dat het gratis was, dus ging ik er naartoe om een kijkje te nemen.

IMG_2498.JPGDaar aangekomen heerste er een vreemde sfeer. Er stond niemand aan de ingang om de bezoekers te verwelkomen of te informeren over de vernissage. Ik besloot dan maar de menigte te volgen naar binnen. Tijdens het binnengaan was er om de een of andere reden tape gehangen waardoor je moest springen en bukken om de tentoonstellingsruimte te bereiken. Wanneer ik in de ruimte was, wist ik niet goed wat ik ervan moest denken. De ruimte was verlicht met slechts enkele, fel in de ogen schijnende, lichtbronnen. Het geluid van vreemde muziek weergalmde door de ruimte. IMG_2500.JPGDe ruimte was te klein voor de vele bezoekers. Hun gebabbel gemengd met de vreemde muziek was heel erg chaotisch. En of het nog niet erg genoeg was, weerklonken er plots nog een tiental wekkers door elkaar !

Aan het einde van deIMG_2494.JPG tentoonstellingsruimte was er nog een klein kamertje waar een tekst op de muur hing in piepkleine lettertjes.
De deuropening naar deze ruimte was deels dicht gekleefd met tape. Het was dus onmogelijk om de tekst te lezen.

Aan de witte muur van de vernissageruimte hing er een tekst die voor bepaalde stukken overplakt was met tape. De tekst lezen ging moeizaam en dat werkte erg op de zenuwen.

WaIMG_2493.JPGnneer ik verder rondwandelde, struikelde ik bijna over een uit plakband gemaakte man die onder een kapotte fiets lag. Onder de man waren tramsporen nagebootst. Ik hoorde vertellen dat dit kunstwerk gebaseerd is op het feit dat studenten in Gent vaak vallen met hun fiets in de tramsporen.
Een speciaal kunstwerk maar wel origineel !

Bij het buitengaan ontdekte ik dat de vernissage ging over het thema ergernis. Dit thema is zeker voldoende naar boven gekomen tijdens het bezichtigen van de kunstwerken. Het was de eerste vernissage die georganiseerd werd. Ik was duidelijk geërgerd bij het bezichtigen van de vernissage. Al bij al hebben de studenten een zeer goede prestatie neergezet, maar er is zeker nog ruimte voor verbetering.

 

 

Ergernis was nog nooit zo rustgevend

Het is een grauwe donderdagavond als ik binnenval op een vreemde vernissage. Op het eerste zicht denk ik dat ik ben binnengevallen op een bouwvakkers-ritueel, maar als ik de vele mensen zie die met volle focus naar de muren kijken bedenk ik me dat het misschien wel eens kunst zou kunnen zijn. De zaal is klein en rommelig en heeft maar enkele lichtbronnen die scherp in de ogen flikkeren. De oren zijn gevuld met geluiden die huilende baby’s zelfs van slag zouden maken. De muren zijn gevuld met cryptische plakband teksten die me achterlaten met meer vragen dan antwoorden. Het is duidelijk dat de kunstenaars een gevoel van ergernis willen creëren bij de bezoekers en ik denk dat ze daar ook zeker in geslaagd zijn. Echter bij het verlaten van de zaal en binnenstappen van de koude lucht voelde ik me rustiger dan voorheen.

download-1