WS Symbiose

16121685_1317177615006158_1806895547_o

Berlijn Fuggerstraat

 hier spiegelt in eenvormigheid

het veelvoud van verweerde vensters
waar geaderd stucwerk barst
aan bovenlijsten met een driehoekgevel
is wat mortel slordig aangestreken

daaronder klinkt een lach op onder praters
aan de maaltijd op een druk bezet terras
de lome zomeravond zucht
en plooit abrupt het tafeldek

een windvlaag kruist de platanen
stukken boomschors vliegen mee
ik zie de getroffen en geblutste auto’s
ontluisterd langs de stoeprand staan

Alfred van Haskerland

1993­

 

Dit gedicht roept bij mij verschillende sferen op. Een slordige en miserabele sfeer tegenover een vrolijke en zomerse sfeer. De foto die ik bij dit gedicht heb genomen heb, heeft ook wat die tegenstellingen. Op het eerste zicht lijkt het erg donker, maar toch zie je door de donkere wolken de zon komen piepen. “De lome zomeravond zucht en plooit abrupt het tafeldek” In deze zin vond ik de overgang van de ene naar de andere sfeer zeer vloeiend maar toch duidelijk. Ik vind dat in de foto deze twee sferen ook duidelijk aanwezig zijn.

Symbiose

hier spiegelt in eenvormigheid

img_4888

het veelvoud van verweerde vensters

waar geaderd stucwerk barst

  aan bovenlijsten met een driehoek gevel 

is wat mortel slordig aangestreken

daaronder klinkt een lach op onder praters

aan de maaltijd op een  druk bezet  terras

de lome zomeravond zucht

en plooit abrupt het tafeldek

een windvlaag kruist de platanen

stukken boomschors vliegen mee

ik zie de getroffen en geblutste auto’s

ontluisterd langs de stoeprand staan

-Alfred Van Haskerland-

                   1993

Eenzaam, kil, verlaten, mysterieus. Deze woorden gingen door me heen toen ik het gedicht voor de eerste keer las. Ik vond het geen aangenaam gedicht om te lezen. Een ongemakkelijk gevoel overheerste me. Toen ik het nog een aantal keer las, kwam er toch een iets warmer gevoel naar boven. Misschien is het helemaal niet eenzaam en kil. Maar net rustig en vrij. Dit gevoel probeer ik op de foto ook weer te geven. Voor sommige mensen zal deze plek een verlaten, mysterieuze plek zijn. Voor anderen een plek waar ze tot rust kunnen komen, waar ze vrij zijn.

berlijn fuggerstraat.jpg

ws_symbiose_-_berlijn_fuggerstraat-jpg

Het gedicht gaf me meteen de indruk van een oud gebouw waar vroeger veel mensen samenkwamen en dat nu verlaten is , maar nog steeds de herinneringen behoud. Dus ging ik op zoek naar een foto die dat gevoel zou kunnen teweegbrengen. Ik koos deze foto omdat het zeker de oude, verlaten sfeer weergeeft, maar ook omdat het er niet droevig uitziet door de ondergaande zon die door het raampje schijnt.

Ik heb het gedicht en de foto tot 1 geheel gebracht door de tekst een afgebroken look te geven en de foto er een beetje uitgezakt bij te zetten. Om de indruk te geven dat de twee ooit recht stonden en perfect te lezen waren, maar dat ze door het verstrijken van de tijd scheef zijn gaan hangen en de tekst moeilijk leesbaar is geworden.

 

Berlijn Fuggerstraat

schermafbeelding-2016-12-16-om-16-15-07unnamed-1.jpg

De symbiose tussen de foto en het gedicht zie ik al in de eerste zin van het gedicht.
Het woord ‘eenvormigheid’ uit het gedicht, zie ik ook in de foto. De muur op de foto ziet er heel eentonig uit en lijkt heel ver door te lopen.

Wat mij het meest opviel in het gedicht was de zin ‘waar geaderd stucwerk barst’. Op mijn foto staat de gebarsten muur namelijk op de voorgrond.
Het stuk gebarsten muur ligt in de schaduw en komt zo heel kwetsbaar over, net als het gedicht.

De grote poort op de foto staat volledig in het licht. Dit doet mij denken aan een lome zomeravond. De poort toont aan dat het tijd is om naar binnen te gaan en te genieten van de avond.

Er staan geen auto’s of fietsen op de foto wat voor mij heel rustgevend maar ook verlaten overkomt. Het gedicht komt, zoals de foto, voor mij ook heel eenzaam en verlaten over.

Fuggerstraat

 

Een stad die groots was, waar vrolijkheid en gezelligheid heerste, waar moeders met hun rondhuppelende kinderen vertoeven, oudjes hun verhaal vertellen,…. is nu een verlaten – en misschien ook wel een vergeten – stad. Angst en leegte hebben zich in alle hoeken genesteld. Het verleden is een tijd waar enkel nog wat restanten van over blijven. Herkenningen, maar zonder een sprankeltje hoop of enig verlangen.  Je stuit op een vergane glorie, maar de restanten geven je het gevoel dat de bewoners nog mee over je schouders kijken.

 

Symbiose

Berlijn Fuggerstraat

hier spiegelt in eenvormigheid

het veelvoud van verweerde vensters

waar geaderd stucwerk barst

aan bovenlijsten met een driehoekgevel

is wat mortel slordig aangestreken

daaronder klinkt een lach op onder praters

aan de maaltijd op een druk bezet terras

de lome zomeravond zucht

en plooit abrupt het tafeldek

een windvlaag kruist de platanen

stukken boomschors vliegen mee

ik zie de getroffen en geblutste auto’s

ontluisterd langs de stoeprand staan

Alfred van Haskerland

1993

img_4967

Ik nam deze foto bij het gedicht omdat je hier zowel grauwe, donkere wolken hebt als de zon die boven deze wolken uit komt piepen. De foto heeft iets dreigend, net als het gedicht. De zon wordt als het ware weggeduwd door de grauwe wolken en dit is ook letterlijk wat er in het gedicht gebeurd met de storm.

Metafloristiek

Alsof je op een bepaald moment op een bepaalde plaats naar iemand zit te kijken die op dat zelfde moment een gedicht in zijn hoofd aan het schrijven is.

De ruimte is omgeven door een grote installatie waarbij je kan wegdromen in een denkbeeldige natuur. Het gedicht, is dus op dat moment zijn beeld van de natuur rondom hem. De kleuren die de persoon ervaart zijn te vinden in de tekst. Vandaar dat de foto zwart-wit is, want op het beeld ervaren wij enkel het moment dat de persoon iets aan het bedenken is, niet de inhoud.

De zinnen bovenop het beeld zouden elkaar dan moeten helpen om in je eigen hoofd en gedachten de kleuren doorheen de tekst te zien.

Dàt beeld wou ik weergeven.

symbiose1