Maretak

Maretak

Ik ben mij al dagen aan het ergeren

Ik ben het beu.

Al dat gelebber rond mijn kruin

Toen viel mijnen tak

Hier sta ik dan, alleen

Het enige van liefde dat ik kon geven was die maretak.

 

Advertenties

Maretak

Het steekt, hij wringt en vreet aan mij.

Maretak is jaloers.

Maretak is hebzuchtig.

Hij ontneemt mij van al men energie.

De maretak danst een weg door de bladeren en neemt ze mee op de tocht naar eenzaamheid.

Wetend dat ik alles zal verliezen,

door maar … een tak

Korte recensie:

Best goed alhoewel ik niet zo ben voor poëtisch schrijven. Misschien begint het te vaak met Maretak.

Populaire populier

Populaire populier

Ik ben de prachtigste boom ter wereld.
De populier in het park.
Ik kreeg de naam: ‘ de populaire populier.

Mensen kwamen van ver om mijn knappe schors,
mijn muntgroene blaadjes
en mijn gespierde takken te bewonderen.

Als kers op de taart
had ik ook een schitterende maretak,

Kortweg; ik was de mooiste.

Maar alles veranderde toen
de mannen in fluohesjes me aanvielen.
Ze kapten me om,
hakten me in stukken,…

Te jaloers om mijn schoonheid te erkennen.
Alleen mijn kers op de taart werd bewaard.

Maretak keek me spottend aan. 
Hij hing daar mooi aan het plafond.
Nu ben ik slechts brandend hout in de openhaard.
Ik kreeg de naam: ‘ brandende balk.’

                                                                 Bedankt Maretak.

De populaire populier, een gedicht van Steffi Blondeel en Myrte Vandeweerd.

Recensie
De dichter alludeert hier duidelijk op een thema dat zo oud is als de mensheid. Hoogmoed komt voor de val.
De populier is in dit gedicht, denk ik,  een plantaardig equivalent voor de Icarus-figuur uit de Griekse mythologie. De populier zit op het einde van dit stukje poëzie duidelijk met de gebakken peren of met opbrandend hout. Niemand zal zijn schoonheid nog bewonderen.
Ik voeg hier graag het schilderij van Bruegel aan toe (‘De val van Icarus’). Niemand spot nog de drenkeling rechts onderaan het schilderij.
Waar in deze Kerstperiode, de maretak symbool staat voor naastenliefde en verbondenheid, gebruikt de populaire populier deze echter als pronkmiddel.
De dichters van ‘de populaire populier’ gebruiken ironisch taalgebruik met hier een daar een alliteratie of wat rijm om het smakelijk in de oren te laten klinken. Kortom, in dit stuk poëzie zit een levenswijsheid maar het doet je tegelijkertijd ook glimlachen, dat maakt het voor mij een zeer scherp stukje poëzie.
maretak
 

Maretak heeft een slecht dag

Het steekt, hij wringt en vreet aan mij.

Maretak is jaloers.

Maretak is hebzuchtig.

Hij ontneemt mij van al men energie.

De maretak danst een weg door de bladeren en neemt ze mee op de tocht naar eenzaamheid.

Wetend dat ik alles zal verliezen,

door maar … een tak.

De tekst is zeer kort, maar weet toch een verhaal te vertellen. Het is veel eerder een gedicht dan een tekst, wat ervoor zorgt dat er meer ruimte is om met de vorm te spelen. Het einde van het gedicht is dan weer anders, het gedicht zelf is zeer grauw en donker, maar op het einde wordt een leuke woordspeling gemaakt. Dit kan naargelang de eigen mening het gedicht sterker maken en meer dimensie geven of kan de sfeer volledig afbreken.

Maretak

HELP!

Dag in dag uit zie ik de zon opgaan om vervolgens weer neer te dalen. Toch is iedere dag anders. Op sommige dagen kleurt de hemel blauw, dan voel ik me sterk en sappig. Andere dagen kleurt de hemel grijs door een grote wolkenmassa waardoor ik kleddernat word.

Maar deze dag was anders…

Geen blauwe hemel, geen grijze wolkenmassa of regen. Vandaag blies een grote windvlaag mijn hele kruin in de war. Daardoor ontstond er een verschrikkelijke pijn en nog erger: een bad hair day door een maretak! Die zat verstopt tussen mijn bladeren. Ik voelde me verdrietig, hopeloos en onzeker. Ik kon niks doen behalve wachten. Wachten tot de wind die maretak wegblaast en de zon mijn kruin terug herstelt.

“Jullie mensen hebben gemakkelijk spreken. Haal die maretak toch uit je kruin!”

Jammergenoeg heb ik geen handen om dit te doen. Ik wenste een stem om jullie om hulp te vragen, maar helaas moet ik het doen met moeder natuur. En zal ik door het gat in de ozonlaag (zonder weerschommelingen) eeuwige littekens blijven vertonen.

Als je deze brief vindt, haal dan die lelijke maretak uit mijn kruin!

Ik zal je eeuwig dankbaar zijn. Mijn adres is:

2de boom links van de spar, Wonderbos nr 3, postcode 9999

Dank bij voorbaat.

 

‘Help’ is een coproductie van een klas jonge schrijvers uit de Arteveldehogeschool. Dit kortverhaal vertoont kenmerken van een briefroman en kan geklasseerd worden onder tragikomedie. ‘Help’ is vlot geschreven en bevat geen moeilijke woordenschat. Het tragische verhaal gecombineerd met een vleugje humor maakt het vlot leesbaar. Liefhebbers van natuur en kortverhalen zullen dit verhaal wel weten smaken. Ook het concept achter het schrijven van dit werk maakt het extra boeiend om eens te lezen. Verschillende verhalen van studenten werden hiervoor samengelegd en uit al die verhalen moest er één verhaal neergeschreven worden.

Haarkruin

Schermafbeelding 2017-01-06 om 16.48.32.png

Het gaat over een boom met een probleem. Het verhaal omschrijft hoe slecht de boom zich voelt met een maretak in zijn kruin. De boom gaat zelfs zo ver dat hij de hulp van de mensen inroept. Het maakt een emotie los bij de lezer. De omschrijving is duidelijk en gestructureerd. De schrijvers gebruiken een goede woordkeuze. Een leuk verhaal om te lezen.

Maar een Tak

Maretak

 

Ik ben mij al dagen aan het ergeren

Ik ben het beu

Al dat gelebber onder mijn kruin

Toen viel mijnen tak

Hier sta ik dan, alleen

Het enige van liefde dat ik kon geven was

Die maretak.

 

De workshop begon heel mysterieus. Iedereen werd individueel aan een tafel gezet, om alleen een tekst te schrijven rond het onderwerp: “Een boom heeft een maretak aan zijn kruin hangen. Schrijf vanuit het standpunt van de boom hoe hij daarmee omgaat.”. Daar begon alles mee. De rest van de les was voor mij een persoonlijke evolutie met als bedekkende mantel, de maretak.

Je werd stap voor stap uitgenodigd om uit je persoonlijke bubbel te stappen. Eerst door het lezen van iemand anders zijn verhaal, en dat aan te passen. Vervolgens werden de verhalen met eenzelfde thema samen gelegd. Toeval bracht me samen met een groep klasgenoten die tot dan nog redelijk onbekend waren voor mij. Met die groep werd van ons verwacht om de verschillende verhalen met eenzelfde thema te puzzelen tot één beter geheel. Als laatste kregen we het betere geheel van een andere groep en moesten we dat nog éénmaal aanpassen.

Wat begon als een gesloten individuele schrijfopdracht, escaleerde tot samenwerken, sterktes zoeken en jezelf openstellen om tot een beter geheel te komen.

Als ik ons gedicht dan nog eens lees denk ik: “A job well done.”.